Bir deve vardı. Çölde yaşıyordu. Yıllarca çölün kanunlarıyla öğrendi yaşamayı. Koşullarına uyum sağladı; doğrularını, yanlışlarını, gücünü ve sınırlarını yaşadığı coğrafyaya göre belirledi. Çölün ona öğrettiklerini kendi doğası sandı. Bildiği dünyanın, mümkün olan tek dünya olduğuna inandı.
Ta ki hayat onu başka bir yere taşıyana kadar...
Kumların yerini sular aldığında, bildiği bütün kurallar yeniden anlam kazanmaya başladı. Önce kumda yüzmeyi, sonra suda yüzmeyi öğrendi. Zorlandı, yanıldı, yeniden denedi. Ve bir deve yüzmeyi öğrendi.
Belki de insanın hikâyesi bundan çok farklı değildir.
Hepimiz biraz yaşadığımız koşulların eseriyiz. İçinde yetiştiğimiz dünyanın doğrularını benimser, hayatta kalmak için öğrendiklerimizi karakterimiz zannederiz. Oysa alışkanlıklarımız doğamız, korkularımız sınırlarımız, geçmişimiz de geleceğimiz olmak zorunda değildir.
İnsanın gerçek olgunluğu, bildiklerine tutunmakta değil, bilmediklerine açık olabilmektedir. Değişebilmek, yanılabildiğini kabul etmek, yeniden öğrenmek ve gerektiğinde kendi doğrularını sorgulayabilmek bir erdemdir.
Çünkü dönüşmek, geçmişini inkâr etmek değil; onun ötesine geçebilecek cesareti gösterebilmektir.
İnsanın sınırları bazen yeteneklerinin değil, henüz karşılaşmadığı hayatların sınırlarıdır. Belki de özgürlük, kendimizi yıllarca tanımladığımız kalıpların dışına çıkabildiğimiz yerde başlar.
İnsan, yalnızca koşullarına uyum sağlayan değil, koşullar değiştiğinde kendisini yeniden keşfedebilen bir varlıktır.
Çöl deveye yaşamayı öğretti. Hayat ise yüzmeyi...
Ve bazen en büyük erdem, hâlâ öğrenebilecek şeylerimiz olduğunu bilmektir.
Hayat bazen bir deveye yüzmeyi öğretir...
